باز هم تو میای و جای پای همیشه گی ات رو محکمتر می کنی و می ری.....

نمی دونم چی می خوای از این دل پاره پاره که توی این روزگار لعنتی هیچی ازش نموند و غم تو داغونش

کرد ....

می دونم که خوب معنی این سه نقطه ها رو می دونی .... چرا که خودت بودی که اختراعش کردی و

وقتی ازت پرسیدم اینا چیه؟؟؟؟

گفتی : اینا نکته های مهم حرفامه

بازم منم و این داشگاه پر از رویا و دانشکده ای که از در و دیوارش خاطره چشمان سیاه می باره....

امروز اومدم دوباره دانشگاه البته بعد از سالها نبودنت و به زحمت گل یاسی رو که یه روز به یادت گوشه

محوطه دانشکده کاشته بودم پیداش کردم ....

حالا همه اینا یه طرف ، توی اینهمه سالی که از ندیدنت می گذره همیشه توی ذهنم دنبال زندگیت بودم

و خیلی سخت اینکه نزدیکترین کس زندگیم رو هیچوقت وسط نکشیدم، مبادا دل صاف و ساده اش از

دستم برنجه....

خوب حالا که مدتی هست که ساکن شهری شدم که می دونم تو هم توی کوچه های

همین شهر قدم می زنی و آخرین نگاه عاشقانه ما توی یکی از همین کوچه ها رنگ غروب گرفت ، هر

وقت میام بیرون از خونه با حرص و ولع ، تمام زوایای خیابونها و کوچه ها و آدما رو می بلعم ، شاید

چشماتو توی قاب چشمام پیدا کنم .....

درد اینجاست که به هیچکس نمی تونم بگم

سلام بابایی

دلم واسه دیدنت یه ذره شده امیر بابا ...

اگه بدونی اینجا روزی چند بار عکسات رو نیگاه می کنم تو هم که مامانت رو به بابا ترجیح دادی و بی وفاییت رو از همین حالا داری نشون می دی ... شوخی کردم  عزیز بابا ... پیش مامان جات بهتره من هم سعی می کنم زود زود به دیدن تو  و مامانت بیام که دلم برای دوتاییتون حسابی پر می زنه  

اما وای از اون روزی که دوباره دستم بیافتی یه گاز کوچولو از لپهای خوشگلت می گیرم ...

خوب حالا خونه بابا بزرگ قمی و عموی تهرونی خوش می گذره یا نه ؟؟؟؟

 ببینم بابایی! رفتی تهرون سفید شدی یا هنوز همون سبزه بانمک موندی ؟؟؟ البته ناراحت نشو

امیر عباس من خوشگل ترین پسر دنیاست

راستی رفتی پسر عمو کوچولوت رو دیدی ؟؟؟ اونجا شلوغ بازی که در نیوردین ؟؟؟؟ بابا بزرگ و مامان بزرگ رو که اذیت نکردین ؟؟

جیگر بابا! اونجا با پسر عمو دعوا نکنیااااااااااا !!! پسر عموت هر چی گفت شما هیچی نگو آخه اون کوچیکتره و عقلش نمی رسه بچه اس... تو بزرگتری تو باهاش کنار بیا .. باشه بابایی؟؟؟ اگه بچه خوبی باشی منم قول می دم از بوشهر که اومدم با خودم یه اسباب بازی خوشگل برای تو امیر رضا بیارم .. خوب من میخوام برم سر کار

هوای مامان خانمت رو هم داشته باش نا سلامتی تو مرد مامانی... 

بوووووووووووس

آخیش اینجا چقدر نفس کشیدن راحت تره

چیه بابا چرا اینجوری نگاه می کنین؟؟؟؟

اول بزارین خوب خستگیمو از تن به در کنم و بعد می نشینم و حسابی از سیر تا پیاز نبودنم رو می گم .....

 می دونم خیلی بی وفا شده بودم ....

می دونم  گلای یاسم توی این مدتی که نبودم هی میومدن و سرک می کشیدن از گوشه پنجره کلبه و به راه چشم می دوختن....

می دونم  یکی یکی دوستای گلم نگران نبودن داداش سید باغبون شده بودن و من همه اینا رو با تمام وجود حس کردم و همین هم بود که تموم دل نگرانی هام به آرامشی عمیق تبدیل شد ...

خوب حالا بعد از اینهمه مقدمه چینی خبر مهمی رو می خوام به همه دنیا برسونم پس خوب گوشاتونو باز کنین ....

داداش سید باغبون گلای یاس بالاخره بابا شد

بعله اشتباه نشنیدین راست راست راسته ....

گل یاس بابا  

تمام احساس بابا

امیر عباس بابا

توی این مدت گرفتار امر خطیر  نگداری های قبل و بعد از تولد گل یاسم بودم الانم که دارم با عزیزای دلم حرف می زنم یک ماهی میشه که امیر عباسم چشم به دنیا باز کرده  

اینم وبلاگی که برای  ایمر عباسم باز کردم به نام

وقتی بابا کوچک بود

می تونید برید ایونجا ببینید.....خب من می رم و لی دیگه زود میام

لحظه نبودن نیستن ها ، اگر منت می نهی بر كلام من ، باحترام سلامت می گویم

 و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هدیه می دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

دیرروز یادگاری هایت همدم من شدند و به حرفهای نگفته من گوش دادند.

 و برایم دلسوزی كردند. البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراری بود و

یادآوری خاطرات با تو بودن.

دست نوشته ات را می بوسیدم و گریه می كردم. زیبا ، به بزرگی مهربانی ات ببخش

 كه اشكهایم دست خطت را بوسیدند. باز هم ستاره به ستاره جستجویت كردم.

ولی نیافتمت.

از كهكشان دلسپردگی من خسته شدی كه تاب ماندن نیاوردی و بی خبر رفتی ؟

مهتاب كهكشان نیافتنی من ، آنقدر بی تاب دیدنت شده ام كه دلتنگی ام را به قاصدك سپردم

 و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوی تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را ندیدند. قاصدك هم برنگشت.

 شاید او هم شیفته نگاه مهربانت شد. باشد،

اشكالی ندارد. تو عزیزی ، اگه یه قاصدك هم از من قبول كنی ، خودش دنیایی است.

كاش یاسهایی كه برایت پرپر شدند و به سویت آمدند، دوست داشتنم را برایت آواز

كنند.كاش باران بعد از ظهرهایت، تو را به یاد اشكهای من بیندازد.

نازنین ، هر پرنده سفر كرده ای از تو می خواند و هر غنچه ای كه می شكفد،

 نام تو را بر زبان می آورد. نیم نگاهی به روزهای تنهایی ام كن و

 لحظه های زرد و بی صدای مرا تو آبی و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه های من در هوای دلتنگی تو پرواز كند.

 همین حوالی بی قراری ها باز هم گلهای بی تابی شكفته.

 زیبا ، امشب ، شام غریبان عاشقانه من و تو است. به

یادت مثل شمع می سوزم و ذره ذره وجودم آب می شود.

تو هم به یاد بی تابی هایم شمعی روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهربانی باران ، یادم كن در هر شبی كه بی ستاره شد

محمد صلی الله علیه و آله همواره زنده است.

مدینه ایمان، رسول رحمت را از دست داده است و مکّه توحید، محور وحدت را. اینک، خدای سبحان، رسول عزت آفرین را به جوار خویش برده و امت در سوگ آن پدر، یتیم شده است. آری، هر چندرابطه وحی، میان آسمان و زمین، و خدا و بشر قطع شده، ولی حضرت رسول صلی الله علیه و آله همیشه زنده است؛ در اذانی که مؤذّن فریاد برمی آورد؛ در تشهدی که نمازگزار می خواند؛ در نمازی که درپهنه زمین و در ازنای زمان برپا می شود؛ در جهاد هر رزمنده، در خشوع هر عارف، در تعلّم هر علم آموز، در عدالت گستری هر حاکم و در مقاوت هر مسلمان. آیا ایستادگی مسلمانان عصر حاضر در برابر هجوم نظامی سیاسی و فرهنگی استعمار و استکبار، یادآور همان مقاومت های دین مداران صدر اسلام در برابر شکنجه های قریش و محاصره شعب ابی طالب نیست؟ آری، راه، همان راه است و پیام، همان پیام پس محمد صلی الله علیه و آله همواره زنده است.

مدینه در سوگ

سروش، تو را استواری بخشید و بزرگ داشت، تا ندای حق تعالی را در همه سرزمین ها بیفشانی، تا از همه جای خاک، نهال ایمان بشکفد، و چراغ وحدانیت، همه جا را به روشنی بیاراید. تو، تن را به خدای خویش سپردی و جان را در طبق اخلاص نهادی و یک تنه در برابر دنیای کفر و باطل ایستادی. نام تو، دل های کافران را می سوزانَد، و یاد تو آرام بخش خاطر مؤمنان است. اینک هر چند از میان امت رفته ای، اما درس ایمان و وفا و جهاد و صبر که به پیروان خویش آموخته ای، باقی است. هم اکنون گرچه مدینه، در سوگ نشسته است، اما در رواق چشم های اشکبار، انعکاس جاودانگی تو پیداست. امروز، گرچه محشر غم و قیامت اندوه برپاست، لیکن این داغ جانکاه را، شکوه آیین و فروغ نامت، تسلی می دهد. نام تو زیور هر بامداد و شامگاه ما باد ای رسول.

بیست و هشتم صفر

ماه صفر رو به پایان است. رحلت جانسوز رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در بیست و هشتم، و شهادت امام هشتم در آخرین روز این ماه، ایّام اندوهبار در این ماه است. از آغاز محرم، تا عاشورا، اربعین و بیست و هشتم صفر، روز رحلت حضرت رسول صلی الله علیه و آله سرشک غم باریده ایم. این غم در سوگ فرزانه ترین فریاد تاریخ است. مردی که برادر نور، انفجار گستره اخلاص، پاک تر از نسیم و شبنم، پیام آور رستگاری و فلاح، سرچشمه روشن آب حیات، پیام آور مهر و دین، سفیر کبیر هدایت، مکمل مکارم، و مرد میدان عدالت و ایمان بود. آری، ای رسول، ای خلاصه هستی، ای مصطفا، تو بودی که کنگره های کاخ های ستم را فروریختی، دریاچه های کفر را خشکاندی، خواب آلودگان زمانه را پریشان ساختی، و سند محکومیت شرک و ظلم را به امضا رساندی. پس اینک سلامی سبز نثارت باد ای امین.

خون پرستوه

هنوز هم صدای خوب او، در سراسر تاریخ به گوش می رسد. هنوز هم قامتش، به بلندای آسمان حقیقت است. به صلابت صخره ها می ماند و به عظمت کوهساران. ردای بلند رسالت بر دوش او زیبنده بود و نخل پربار هدایت وامامت، از کلام وی قوام یافت و تداوم پذیرفت. او، قله بلند شرافت و فضیلت، گنجینه ارزشمند کرامت، ستاره راهنمای بشریت، پیام آور برگزیده خداوند، مهتر پیامبران، امینِ حضرت رحمان، پایه استوار ایمان، پاکیزه ترین آفریده خدا، و معدن لطف و صفا بود. امروز در ماتم آن رسول مدنی، دل ها دریای خون است و دیده ها در امواج اشک شناور است. امروز میهن اسلامی ما، غرق ماتم است و مردم مسلمان در سوگ رسول ایمان. امروز، غروب هم، رنگ ماتم او را دارد. درود شقایق ها بر تو باد و خون پرستوها نثار راه پاکت، ای ماندگارترین یادِ زمانه.

اشکِ غم

من به اندازه آغوش توام
همچو برفی روی قلب گرمت آب میگردم
تو به باران میمانی
من به خاک دم گل
تو نسیمی گذرا
گونه ای تبدارم
دستهایم را از نوازش پر کن
چشمهایم را به دریای نگاهت بسپار
و به قلبم امید ببخش
در نگاهم زندگی را جوی
و ز دستم مهربانی را
نیمه پیکر تو من هستم
شمع آن دلکده ات من هستم
هدیه تازه دنیای توام
حامی وحشت شبهای توام
من به اندازه آغوش توام
من به برفی
تو به گرمی سرشکی
آبم کن. ...

تقدیر نگاهت

نگذار اینجا بوی خار و خس بگیرم می خواهم از دنیا دلم را پس بگیرم می خواهم امشب برگ برگ هستیم را از شاخه های این شب نارس بگیرم من آمدم تا حجم اقیانوس را از جغرافیای شانه ی اطلس بگیرم کولی شدم تا مثل تقدیر نگاهت آیینه را از هر کس و ناکس بگیرم اما چه با من می کند چشمت که باید هم  گفته، هم  نا گفته ام را پس بگیرم کر نیستند این ناکسان اما چگونه داد خود از این لشکر کرکس بگیرم ای تلخ شیرین- شوخ تند- ای مرگ... بگذار... کام خود از آن خنده های گس بگیرم ای با تنم از عطر کافور آشنا تر نگذار اینجا بوی خار و خس بگیرم دلتنگم از جنجال جنگی سرد اینجا با زندگی می خواهم آتش بس بگیرم...

برای اینکه بگویم نرفتی از یادم
به جای هدیه برایت غزل فرستادم
هنوز کوچ تو را کوچه کوچه می گریم
که کوچه گردترینم برس به فریادم
چه می شود که بیایی سراغ من گیری
قدم ز لطف گذاری به غصه ابادم
برای تو که دلشوره های شیرینی
قسم به عشق برای همیشه فرهادم
قفس برای من پر شکسته زندان نیست
اگر به دیدنم اید دوباره صیادم
مرا شکستی و دل شاد از شکستن من
به شادمانی تو شادمان و دلشادم
سپرده ام دل خود را به دست عشق و خوشم
که موج غم نکند هیچ گاه بنیادم